Nieuwsbericht

Gedicht: Een Thuis

Bij Parlan streven we ernaar dat een kind zo lang mogelijk thuis in zijn eigen omgeving kan opgroeien. Wanneer dit echt niet meer kan, wordt gekeken naar mogelijkheden als een gezinshuis, pleegzorg of een kleinschalige woonvorm.

Collega Martine Meester- van Groningen schreef dit prachtige gedicht over thuiszijn. 

Een thuis

Zij willen graag een thuis zijn,

pleeggezinnen, oud en jong,

onbekend of uit het netwerk,

zij wagen deze sprong.

 

Weer and'ren willen thuis zijn

maar dan professioneel,

hun huis als een gezinshuis,

zij zelf als personeel.

 

Willen zij daar wel thuis zijn

de kind'ren, zo alleen,

Gescheiden van hun ouders?

Ze moeten wel daarheen!

 

Kunnen zij daar wel thuis zijn? 

De regels onbekend

en hun manier van omgang

die zijn ze niet gewend.

 

Mogen zij daar wel thuis zijn?

Zijn zij hun ouders trouw

als ze zich daar verbinden?

Hun leven ademt rouw. 

 

Voelt het voor hen als thuis zijn,

onveiligheid gewend?

Vaak zijn structuur en warmte

voor hen zo onbekend.

 

Kunnen zij ergens thuis zijn

als "thuis" onveilig voelt

en mensen, onvoorspelbaar

't nooit goed hebben bedoeld. 

 

Als mensen die je liefhebt,

je pijn hebben gedaan,

hoe kun je nog vertrouwen

dat het nu goed kan gaan?

 

Zij willen graag een thuis zijn,

gezinnen van Parlan,

maar dat wil nog niet zeggen

dat dit eenvoudig kan. 

 

Het vraagt veel investeren, 

steeds door te kunnen gaan

en dan ook incasseren,

maar toch te blijven staan

 

en zo voor willen, kunnen

en mogen blijven gaan,

vol hoop dat zij met dit kind

de stormen goed doorstaan. 


Martine Meester - van Groningen

Om je beter te kunnen helpen, gebruiken wij bepaalde cookies en vergelijkbare technieken. Als je onze website in zo optimaal mogelijk wilt gebruiken, dan is het nodig dat je onze cookies accepteert. Mogen wij alleen functionele en analytische cookies plaatsen, weiger dan het plaatsen van cookies.