Gezinshuisouder: geen baan, maar een way of life

Deze blog lijkt op een wervingscampagne en dat is het eigenlijk ook. Niet voor niets, want er is een groot tekort aan gezinshuizen.

Veel kinderen wachten al langere tijd op een plekje in een gezinshuis.

Het komt namelijk voor dat de behoeften van een kind te complex zijn om bijvoorbeeld in een pleeggezin te wonen en elk kind gunnen we het liefst een gezinssetting en niet in een leefgroep te wonen.

Omdat een gezinshuis een kleinschalige woonvorm is, gaat hier dan de voorkeur naar uit. 

Het kind krijgt een kans om zich te ontwikkelen, zich veilig te voelen en vertrouwen op te bouwen onder professionele begeleiding van de gezinshuisouder die 24 uur per dag zorg geeft.

Gezinshuisouder zijn vraagt flexibiliteit in combinatie met je privéleven, geduld, begrip en inzet. Voor mijn voelt het niet als een baan, maar als een way of life. Soms struikel ik en sta ik weer op, frustreert het mij als het niet snel genoeg gaat in de samenwerking met instanties, dat ik soms weer van vooraf aan moet beginnen, dat een kind alle kanten op wil, behalve de goede.

En toch vind ik het meer dan de moeite waard als ik zie dat een kind vooruitgang boekt. Dat vergt tijd en energie van de gezinshuisouder, maar zeker van het kind. Zo complex als hun leven eruit heeft gezien, zo bewonderenswaardig is het om te zien dat ze het toch nog kunnen opbrengen om stappen vooruit te maken. 

Het is voor mij belangrijk om het kind onderdeel te laten zijn van het gezin. Ik neem ze mee op vakantie, naar een verjaardag of een feest, maar laat ze ook meehelpen met koken, afwassen en opruimen.

Natuurlijk is het ook weleens niet gelukt om een kind te bieden wat het nodig heeft en/of het niet toelaat zich te hechten in het gezinshuis. Dan wordt er naar een andere woonplek gezocht wat beter bij het kind past. Dat heeft wel wat gedaan met mijn gevoel, maar ik houd in gedachten dat ik mijn uiterste best heb gedaan om de plaatsing te laten slagen. Het is ook fijn dat ik deze feedback terug krijg van Parlan die mij ondersteunt. Het is een fijne gedachte dat de meeste kinderen hun doel in het leven weer hebben gekregen na het gezinshuis-verblijf en daar ben ik supertrots op!